زندگی گفت :‌ آخر چه بود حاصل من ؟  عشق فرمود : تا چه بگويد اين دل من !  عقل ناليد : کجا حل شود اين مشکل من ؟   مرگ خنديد : در اين خانه ويرانه من !‌

هيچ حرفِ دگري نيست كه با تو بزنم   تو نمي فهمي اندوه مرا   چه بگويم به تو اي رفته ز دست ؟   شدم از مستي چشمانِ تو مست   شده ام سنگ پرست   مرگ بر آنكه دلش را به دلِ سنگِ تو بست

آن سوي حقيقت    آنچه زندگي ميبخشد مرگ پس مي گيرد  از تلخي بيماري ميتوان به شيريني سلامت پي برد  انسان از پيروزي چيزي ياد نميگيرد ولي از شكست خيلي چيزها ياد ميگيرد  ارزان گران است و گران ارزان  آنچه يكي را نوش ديگري را نيش است  خانه روي زن قرار دارد نه روي زمين  حسود تصور ميكند اگر پاي همسايه اش بشكند او بهتر تواند راه رفت  حيف از كسي كه رنج كشد, بهره ناكسي  حتي يك احمق وقتي خاموشي اختيار ميكند دانا شمرده ميشود  دورتر ايستادن بهتر از معذرت خواستن است  دروغ پياده راه مي رود و رسوايي پرواز ميكند  زبان عاقل در قلب اوست وقلب احمق در زبانش  زير درخت چنار پي سيب نگرد  سه راز خوشبختي عبارت است: از بدي نديدن, بدي را نشنيدن, بدي نكردن  سرش طاس است ولي براي شانه دعوا ميكند  سنگين ترين بار در سفر كيف خالي است  اميد نصف خوشبختي است  انسان پشت زبانش مخفي است  آنچه صدا ميكند بايد روغن كاري كرد  از دهان كسي كه دلش گل سرخ است سخنان معطربيرون مي ايد  كسي كه در گناه به سر مي برد زنده به گور است  گل سرخ فقط براي افرادي خار دارد كه در صدد برايند آن را بچينند  فقط كفش ميداند كه جوراب سوراخ است يا نه  شخصي كه خود را در كنار آتش گرم ميكند بايد بداند كه خاصيت آتش سوزاندن است  كليه امراض انسان از خون سرچشمه مي گيرد  معامله دوستي را از بين ميبرد  از دشمن توقع دوستي داشتن به مثابه انتظار سازگاري بين پنبه و اتش است  انسان بايد با ديكران كم و با خود زياد حرف بزند .

زماني که از مادر متولد شدم صدايي در گوشم طنين انداخت که ميگفت : تا آخر عمر با تو هستم.از او پرسيدم تو کي هستي ؟ جواب داد : من غم هستم و من آن لحظه گمان کردم غم عروسکي است که ما با آن سرگرم مي شويم ولي اکنون که مفهوم جدايي را درک مي کنم ....فهميدم که ما عروسکي هستيم بازيچه غم !